#life update: Ik wil gewoon niet meer

Hoi lieve lezers/vrienden/familie,

Zoals jullie zelf al gemerkt hebben is het weer een tijdje geleden dat ik weer eens een post heb geschreven. Deze keer was echter tijd niet het probleem. Het probleem was en is nog steeds dat ik me enorm slecht voel. En daar ga ik met jullie nu even naar kijken.

Ik ben de laatste tijd gewoon zo ontzettend moe. Ik ben in de war, uitgeput en ik wil gewoon niet meer verder. Mijn hoofd is een rotzooi en het enige dat ik nog kan doen is huilen. Alles wat ik probeer om toch maar vooruit te geraken mislukt. Ik ben bot tegen alles en iedereen zonder dat het mijn bedoeling. 

Als je nu een gedachte hebt van hoe mijn leven er aan toegaat, zal een van je eerste gedachten zijn :’werk dan minder hard dan kan je rusten.’ Alleen beseffen deze mensen niet dat het werken voor mij op deze moment een grote uitweg is uit mijn realiteit. Ik ben liever op mijn werk dan op welke plaats dan ook op deze moment. Daar zijn mensen oprecht nog geïnteresseerd in mij en mijn leven.

Op deze moment is er een persoon die letterlijk wel meer weet waarom ik het gewoon niet meer zie zitten. En dit is niet de persoon waar ik origineel alles mee zou willen delen. Op zich zou je denken dat ik tenminste iemand heb en daar heb je gelijk in. Maar het is eigenlijk ergens heel fout dat hij er niets van weet of toch niet veel. Het enige probleem is dat ik bij hem een groot deel mis. Ik mis namelijk het onvoorwaardelijke net zoals ik voor hem heb in eender welke staat ik ben.

Elke morgen word ik boos wakker dat ik er nog ben. Ik wil hier niet meer zijn. Ik ben 21 en ik zie voor mezelf geen toekomst. De toekomst die ik nu tegemoet ga is niet diegene die ik wil. Ik wou deze graag delen maar dat is me blijkbaar niet gegund. Ik ga ze voornamelijk alleen moeten gaan maken. 

De meeste onder jullie zullen wel denken dat dit pure aandachtstrekkerij is en dat ik gewoon graag overdrijf. Maar verdomme ik wou dat ik nu eens lekker aan het overdrijven was. Een schreeuw om aandacht is dit sowieso want ondertussen ben ik van kop tot teen gebroken en verder kan en wil ik niet meer.

Alleen ga ik nooit uit dit dal geraken en dat weet ik ook. Helaas heb ik niet veel handen die me meewillen naar boven trekken in mijn dichte omgeving. In therapie gaan is voor mij helaas te duur en om eerlijk te zijn wil ik dit niet echt meer. Ik heb gewoon iemand nodig die mij steunt en er ook voor mij  onvoorwaardelijk is. Ik wil terug een volwassentoekomstbeeld zien dat ik de laatste tijd verloren ben. Ik wil gewoon vooral mezelf terug al moet dat dan maar alleen.

Ik wil iedereen bedanken die er voor mij was of nog steeds is. Ik apprecieer het echt. Ik kan jullie nooit nog genoeg bedanken.

Emma

Waarom ik gelukkig en ongelukkig tegelijkertijd ben

Hoi humans,

Ik was aan het nadenken over dingen in mijn leven die ik met jullie wou delen. Ik wil het niet puur alleen maar over reviews hebben maar ik wil ook dat jullie iets meer dieptegang hebben over mijn leven en mijn dagelijkse struggles wat kennen. Zo is een van de belangrijkste dingen die nu in mijn leven speelt het feit dat ik gelukkig en ongelukkig tegelijk ben.

Maar hoe kan zo iets? Hoe kan je je gelukkig en ongelukkig tegelijk voelen? Eerst is het belangrijk om te weten dat ik altijd al wat met mezelf heb geworsteld en het nooit echt heel eenvoudig heb gehad. Zelfs nu ik 21 ben is niet alles eenvoudiger dan toen ik 13 was. Ik zit nu vaak meer in de knoop met mezelf dan toen ik echt in de puberteit zat. Doorheen de dag kan mijn mood heel hard schommelen en niet alleen de mensen om mij heen vinden dit irritant maar ikzelf ook.

Ik heb heel veel sociale contacten om mij heen. Ik kan eender wie bellen om af te spreken en er binnen dit en een paar dagen mee afgesproken zijn. Ik word ook constant gevraagd om mee te gaan naar overal en nergens. Klagen dat ik geen sociaal leven heb  kan ik dus niet. Hier ben ik dn ook heel gelukkig mee. Helaas ben ik wat ongelukkig in de dieptegang met deze sociale contacten. Deze zijn immers in mijn beleving heel oppervlakkig en kan ik vaak niet op een lange basis op steunen.

Qua werk doe ik nu iets wat ik heel graag doe. Ik werk voor een evenementenbureau en werk samen met verschillende cateraars op verschillende evenementen. Het is dus heel afwisselend en geen enkele dag is hetzelfde. Maar dat betekend ook dat ik niet elke week evenveel werkzekerheid heb en dat ik makkelijke uren heb. Mijn uren verschillen van dag tot dag enorm en ik kan ook nooit voorspellen wanneer het rustig wordt of niet. Een vaste job zoeken is uiteraard een gewenste optie maar ik wil in september met een opleiding beginnen waardoor een vaste job helaas niet erg handig is. Ik begrijp immers perfect dat deze mensen mij langer in dienst willen nemen dan een paar maanden. Een tijdelijke job is helaas ook niet erg eenvoudig om te vinden.

Voor de rest lijkt het allemaal lekker prima te gaan maar ook dat is niet zo. Het lijkt of alles tussen mij en mijn partner perfect is maar dat is het niet. Er zijn heel veel problemen tussen ons en de bom is al verschillende keren tussen ons ook gebarsten en de laatste tijd steeds vaker en vaker. Thuis loopt het op zich wel oké maar ik loop gewoon constant op de tippen van mijn tenen omdat ik bang ben om iets fout te doen. Erg aangenaam is dat dus ook niet echt meer.

In het algemeen ben ik dus best wel gelukkig en heb ik absoluut niet te klagen. Helaas is er toch een stukje in mij dat helemaal niet gelukkig is en dat ook niet voor de volle 100% wilt en kan zijn. Ik hoop wel dat ik binnenkort terug meer iets op mijn plooien kom en toch terug wat tot mezelf kan zijn. Hoe gaat het ondertussen trouwens met jullie?

IMG_20180212_175104.jpg

Xxx Emma

#Update: Ziek en examens komen eraan

Hoi Hoi iedereen,

Zoals je kon lezen vorige keer ging het niet echt 100% met mij en helaas is dat nog steeds niet het geval. Ik werk er wel aan maar zelf merk ik ook niet dat dit zo eenvoudig is. Misschien lukt het me maar misschien ook niet.

Als eerste ben ik nogmaals ziek geweest. Een ontstoken keelamandel maar deze is gelukkig nu helemaal genezen. Iets wat helaas al langer aan blijft houden is mijn buikpijn. Hier heb ik echter al 2 maanden last van en het houdt niet op. Ik ben naar de dokter geweest om een staaltje binnen te brengen en hopelijk komt er iets uit!

Ondertussen komen de examens in zicht. Ik ben ergens wel bang en zenuwachtig maar langs de andere kant ben ik nog prima in orde. Ik ben er zeker van dat het mij wel gaat lukken en ik ga ook zeker en vast verder en verder mijn beste doen om het te laten lukken. Maar ik vrees er ook heel erg voor. Dit omdat ik gewoon totaal geen motivatie kan vinden.

Ik zit de laatste tijd ook enorm slecht in mijn vel. Heel veel stressen en piekeren en gewoon geen zin meer om vooruit te gaan. Ook faalangst speelt enorm hard mee en zelfs harder dan ik eigenlijk zou willen. Ik durf soms mijn bed niet uit, wil alleen maar slapen en zit continu op mijn gsm. Waarom? Geen idee. Ik weet alleen dat ik iedere moment het gevoel heb dat ik compleet kan instorten en dat ik bang ben dat het me echt een van de dagen te veel kan worden…

Dit speelt op dit moment heel hard mee in mijn leven en ik hoop om eerlijk te zijn dat het binnenkort veel beter met me gaat. Hoe gaat het met jullie? Hoe staat het in jullie leven?

IMG_4028
❤ Emma